Duraković upozorava na opasnu konstrukciju narativa koji dolazi iz određenih zapadnih centara moći. Prema njegovim riječima, na djelu je pokušaj stigmatizacije Sarajeva kao „radikalne sredine“, dok se Bošnjaci portretišu kao faktor koji teži vjerskoj hegemoniji.
Dok se u američkim medijskim krugovima gradi opasna slika o Bosni i Hercegovini kao „sigurnosnoj prijetnji“, domaća politika šuti.
Nakon što je Max Primorac u Washington Timesu plasirao teze o stvaranju „islamističke države“ na granicama NATO-a, reagovao je Ćamil Duraković.
On je direktno prozvao domaće zvaničnike zbog nedostatka proaktivnosti, navodeći da dok se svijet bavi nama kroz prizmu radikalizma, naši lideri ignoriraju stvarnost i ne čine ništa da promijene taj narativ na međunarodnoj sceni.
Ne miješajte profesionalno novinarstvo s ideološkom propagandom“, poruka je kojom Duraković secira pozadinu objave. On ističe da Washington Times nije isto što i Washington Post. Dok potonji uživa status etabliranog autoriteta, Times opisuje kao glasilo desnog konzervativizma čiji profili tekstova često služe specifičnim političkim krugovima, a ne objektivnom informisanju javnosti o stanju u BiH.
Duraković je precizno dekonstruisao profil autora, definišući Maxa Primorca ne kao objektivnog analitičara, već kao konzervativnog političkog operativca. Istakao je njegovu povezanost s desničarskim think-tank organizacijama u Washingtonu, koje vanjsku politiku interpretiraju isključivo kroz ideološki sukob s „političkim islamom“.
Prema Durakoviću, Primorac je potpuno izvan relevantne akademske i ekspertne zajednice koja poznaje postdejtonsku strukturu BiH, te njegovi istupi nemaju nikakvo uporište u empirijskim istraživanjima ili terenskom radu.
Duraković smatra da se Balkan uklapa u unaprijed definisan ideološki okvir u kojem se traži primjer “političkog islama” unutar Evrope kako bi se potvrdila teza o civilizacijskom sukobu i opravdala tvrđa geopolitička linija. U tom kontekstu, Bosna i Hercegovina, sa većinski bošnjačkom populacijom i ratnim naslijeđem, postaje simbol za dramatizaciju.
„Praviti od BiH bauk-državu na granici NATO-a je jeftin spin“, suština je Durakovićeve reakcije. On ističe da se ustavnopravni okvir zemlje temelji na evropskim principima, a ne na religijskim dogmama.
Argumentovano navodi da u BiH ne postoje mehanizmi koji bi je definisali kao vjersku državu – odsustvo vjerskog prava i sudova to najbolje dokazuje. Duraković upozorava da se disfunkcionalnost sistema, koja je plod složenih etničkih podjela, ne smije podmetati pod krinku „radikalizma“ kako bi se diskreditovao jedan cijeli narod.
Ukazuje da se u pojedinim zapadnim krugovima gradi slika Sarajeva kao grada koji klizi u radikalizam, a Bošnjaka kao političkog kolektiva koji teži islamskoj dominaciji, te navodi tri, kako kaže, zamjene teza.
Prvo, religijska vidljivost se proglašava političkim islamom. Nošenje marame ili izgradnja džamija tumače se kao dokaz islamizacije, iako je, kako navodi, religijska revitalizacija nakon rata zahvatila i pravoslavne i katoličke zajednice u regiji.
Drugo, demografske promjene predstavljaju se kao “progon kršćana”, bez šireg konteksta rata. Podsjeća da je Sarajevo četiri godine bilo pod opsadom, dok su Bošnjaci sistematski protjerivani iz Prijedora, Foče, Višegrada, Bijeljine, Bratunca, Zvornika i Srebrenice, gdje je presuđen genocid.
Navodi da u Sarajevu danas nema incidenata ni etničke mržnje te da su Povorke ponosa LGBT zajednice održane bez nasilja i incidenata.
Treće, historijski kontakti s Iranom iz vremena embarga na oružje koriste se kao dokaz današnje islamističke orijentacije, pri čemu se, prema njegovim riječima, zanemaruju tri decenije institucionalne saradnje sa Zapadom i činjenica da je riječ o periodu rata.
Ističe da Bosna i Hercegovina danas učestvuje u NATO programima, sarađuje s EUFOR-om i formalno je opredijeljena za euroatlantske integracije.
Duraković navodi da politički problem Bosne i Hercegovine nije religijski, već institucionalni, te da sistem etničkih veta omogućava trajne blokade. Kada se govori o reformama koje bi državu učinile funkcionalnijom, to se često predstavlja kao pokušaj majorizacije.
„Narativ o ‘islamističkoj prijetnji NATO-u’ ima širi efekat. On pomjera fokus sa stvarnih izazova, secesionističke retorike, institucionalne blokade, masovnog iseljavanja i ekonomske stagnacije, na imaginarni civilizacijski sukob“, navodi Duraković.
Ističe da je Bosna i Hercegovina krhka, postkonfliktna država koja pokušava balansirati između kolektivnih prava i građanskog principa, te između ratnog naslijeđa i evropske perspektive.
„Sigurnost se ne gradi demonizacijom, nego podrškom institucionalnim reformama i jednakim standardima za sve političke aktere. I to vam govori čovjek koji je preživio genocid. Ko se ne boji svog identiteta, i koji živi da sačuva slobodu ove zemlje za slobodu svoje djece“, poručio je Duraković.
Na kraju zaključuje: „Bosna i Hercegovina nije prijetnja. Ona je test sposobnosti Zapadnog svijeta da razumije vlastitu periferiju bez pojednostavljivanja i bez dvostrukih mjerila.“
