Genocid u Srebrenici je najveći ratni zločin nakon Drugog svjetskog rata u Europi. Režim Slobodana Miloševića saučesnik je genocida pružanjem ogromne političke, vojne i logističko-finansijske pomoći Vojsci Republike Srpske. I ovom prilikom podsjećamo da je:
Država Srbija je presudom Međunarodnog suda pravde (2007.) proglašena odgovornom za kršenje Konvencije o sprečavanju i kažnjavanju zločina genocida.
U Haškom tribunalu je, van svake sumnje, dokazana individualna krivična odgovornost velikog broja pripadnika srpskih oružanih formacija i političkih institucija koje su delovale u duhu ostvarenja teritorijalnog projekta Velike Srbije, a genocid u Srebrenici je dio tog projekta.
Generalna skupština Ujedinjenih nacija usvojila je 23. maja 2024. godine Rezoluciju o genocidu u Srebrenici. Srbija je glasala protiv, dok su sve zemlje bivše Jugoslavije glasale za Rezoluciju. Rezolucijom je, između ostalog, 11. jul proglašen Međunarodnom danom sjećanja na genocid u Srebrenici, a negiranje genocida kvalifikuje se krivičnim djelom.
Umjesto da odmah usvoji Rezoluciju UN kao izuzetnu moralnu i političku šansu za državu i društvo da skine ljagu sa imena Srbije u regiji i svetu, srpski režim na čelu sa Aleksandrom Vučićem, nastavlja da vodi besomučnu, brutalnu kampanju protiv Rezolucije, plašeći domaću javnost da se priznavanjem genocida srpski narod proglašava genocidnim.
Takvim grubim manipulacijama režim i njegovi mediji pokušavaju da cijeli narod pretvore u taoce zločinačke politike koju su 90-ih godina prošlog vijeka vodili Miloševićevi nacionalsocijalisti uz zdušnu podršku Šešeljevih i Vučićevih radikala. Vučić, Dačić, Šešelj, zajedno sa njihovim sljedbenicima, koji su direktno učestvovali u genocida u Srebrenici i drugde, i dalje su glavni akteri mašinerije zvjerstva, zla i zločina od devedesetih pa sve do sada – ruke su im i dalje krvave…
Ponavljamo: zaklanjanjem iza srpskog naroda, koji u Rezoluciji UN niko i ne pominje, predstavnici režima prikrivaju ličnu, političku i moralnu odgovornost za svoju sramotnu prošlost aktivnih učesnika zločinačke politike devedesetih godina 20. vijeka.
U Srbiji je i dalje na djelu ne samo kontinuitet poricanja, već i državna politika negiranja genocida: država i dalje štiti i glorifikuje ratne zločince, ponose se zločinima počinjenim u naše ime i zato nema pravde za žrtve, procesuiranje ratnih zločina je praktično obustavljeno. Nažalost, u javnom prostoru preovladava odsustvo saosećanja sa žrtvama genocida jer većinski dio društva slavi ratne zločince i smatra ih herojima, čime je osuđeno je na moralnu propast i krajnje neizvesnu budućnost…
I ovom prilikom zahtijevamo:
Da se prizna genocid u Srebrenici, prvenstveno kao čin poštovanja dostojanstva žrtava, ali i kao šansa za pridruživanje Srbije zajednici demokratskih zemalja Europe i svijeta.
Da predsjednik i svi drugi predstavnici/e države prestanu sa negiranjem genocida i svih drugih ratnih zločina u Bosni i Hercegovini i šire.
Da se negiranja genocida i svih zločina protiv čovječnosti i ratnih zločina kvalifikuje kao krivično djelo.
Da se 11. jul proglasi Danom sjećanja na genocid u Srebrenici.
Da se uklone murali koji širom Srbije slave ratnog zločinca Ratka Mladića, osuđenog za genocid u Srebrenici.
Da država Srbija prestane sa politikom izazivanja regionalne nestabilnosti miješanjem u unutrašnja pitanja susjednih država.
U skladu sa politikom solidarnosti i odgovornosti, Žene u crnom će 11. jula učestvovati u komemoraciji/dženazi u Potočarima/Srebrenica, gdje ćemo, zajedno sa porodicama žrtava srebreničkog genocida, prisustvovati ukopu posmrtnih ostataka žrtava”, stoji u saopćenju iza kojeg stoje Žene u crnom.